Artificial Intelligence and Resettlement of Refugees: Implications for the Fundamental Rights

Yazar: Meltem Ineli Ciger

Yapay zekanın sığınma ve göç yönetimindeki kullanımı giderek yaygınlaşırken, bu teknolojilerin mülteci yeniden yerleştirme süreçlerine etkisi akademik literatürde yeterince ele alınmamıştır. Avrupa Üniversitesi Enstitüsü bünyesinde yayımlanan bu çalışma, söz konusu boşluğu doldurmayı hedefleyerek yapay zekanın yeniden yerleştirme süreçlerindeki mevcut ve potansiyel kullanımını, sunduğu fırsatları ve temel haklar açısından doğurduğu riskleri kapsamlı biçimde incelemektedir.

Makale öncelikle yeniden yerleştirmeyi uluslararası hukuk ve AB hukuku çerçevesinde ele almaktadır. Yeniden yerleştirmenin devletler için bağlayıcı bir yükümlülük değil, takdire bağlı bir politika seçeneği olduğu vurgulanmakta; bu durumun devletlere teknolojiyi daha serbestçe kullanma imkânı tanıdığı belirtilmektedir. 2022 yılında BMMYK'nın yeniden yerleştirme için 1,4 milyondan fazla kişiyi uygun bulmasına karşın yalnızca 58.457 mültecinin fiilen yerleştirilebildiği hatırlatılarak mevcut sistemin yetersizliği gözler önüne serilmektedir.

Çalışma, yapay zekanın yeniden yerleştirme bağlamındaki kullanımını iki kategoride değerlendirmektedir. Düşük riskli yapay zeka uygulamaları arasında mültecileri sürece ilişkin bilgilendiren sohbet robotları ile bireyleri entegrasyon olasılığı daha yüksek bölgelere yönlendiren eşleştirme algoritmaları yer almaktadır. ABD'de uygulanan Annie yazılımı ve İsviçre'nin Stanford Üniversitesi iş birliğiyle hayata geçirdiği sistem bu alandaki öne çıkan örnekler olarak sunulmaktadır. Yüksek riskli yapay zeka uygulamaları ise yeniden yerleştirme için kişi seçiminde yapay zekanın kullanılmasını kapsamaktadır. Bu kullanım biçimi; ayrımcılık ilkesinin ihlali, etkili başvuru hakkının kısıtlanması ve mahremiyet ile veri koruma haklarının zedelenmesi gibi ciddi insan hakları sorunlarına yol açabilmektedir.

Makale, "kara kutu" yapay zeka sistemlerinin şeffaflıktan yoksun karar alma süreçleri nedeniyle özellikle tehlikeli olduğuna dikkat çekmektedir. Geçmiş yerleştirme verileriyle eğitilen bu sistemlerin mevcut eşitsizlikleri yeniden üretme ve kırılgan mülteci gruplarını dışlama riski taşıdığı vurgulanmaktadır. Bunun yanı sıra, yapay zekanın yalnızca destekleyici bir araç olarak kullanılması ve nihai kararın her zaman bir insana bırakılması gerektiği özellikle belirtilmektedir.

Çalışma, mülteci yeniden yerleştirmesinde yapay zeka kullanımını düzenleyen yol gösterici ilkelerin oluşturulmasını önermekte; şeffaflık, hesap verebilirlik ve veri korumanın bu ilkelerin temel unsurları olması gerektiğini savunmaktadır.

Makaleye buradan erişebilirsiniz: Meltem Ineli Ciger, Artificial Intelligence and Resettlement of Refugees: Implications for the Fundamental Rights, EUI Robert Schuman Centre for Advanced Studies, Migration Policy Centre, RSC Working Paper 2023/44, Haziran 2023.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 

Artificial Intelligence and the Asylum and Immigration Crisis

Yazar: Mekdam Albarbour

Dünya, İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana en büyük yerinden edilme kriziyle karşı karşıyadır. BMMYK verilerine göre 69 milyon insan evini terk etmek zorunda kalmış, bunların 25 milyondan fazlası mülteci statüsündedir. Bu çalışma, yapay zekanın sığınma ve göç krizlerinin yönetiminde sunduğu fırsatları ve beraberinde getirdiği riskleri kapsamlı bir çerçevede ele almaktadır.

Makale öncelikle yapay zekanın göç ve sığınma alanındaki olumlu katkılarını incelemektedir. Kimlik doğrulama, sınır kontrolü ve vize başvurularının işlenmesi gibi idari süreçlerde yapay zeka kullanımı maliyetleri düşürmekte ve verimliliği artırmaktadır. Hukuki alanda ise "robot avukat" uygulamaları, sınırlı kaynaklara ve dil engellerine sahip mültecilere ücretsiz hukuki danışmanlık sunabilmektedir. Entegrasyon süreçlerinde Stanford Üniversitesi tarafından geliştirilen algoritmalar mültecileri becerilerine uygun işlere yönlendirmekte; Rafiqi gibi uygulamalar ise mültecileri mentorlar ve istihdam fırsatlarıyla buluşturmaktadır. Avrupa'da mültecilerin tam entegrasyonunun 2025 yılına kadar GSYİH'ye yılda 60-70 milyar Euro katkı sağlayabileceği öngörülmektedir. Göç öngörüsü alanında ise yapay zeka, Afrika başta olmak üzere çeşitli bölgelerde ekonomik krizleri, iklim değişikliğinin etkilerini ve siyasi istikrarsızlıkları analiz ederek olası göç krizlerini önceden tahmin edebilmektedir.

Bununla birlikte çalışma, yapay zekanın insan hakları açısından ciddi riskler barındırdığını da ortaya koymaktadır. Exeter Üniversitesi'nden Dr. Ana Beduschi'nin uyarılarına atıfta bulunan makale, yapay zekanın siyasi bir araca dönüşme ve göçü kısıtlamaya yönelik devlet uygulamalarını meşrulaştırma tehlikesini vurgulamaktadır. Kanada'nın sığınma kararlarında otomatik karar verme sistemlerini test etmesi ve Birleşik Krallık'ta bir algoritmanın 7.000 öğrenciyi hatalı biçimde sistemden çıkarması bu risklerin somut örnekleri olarak sunulmaktadır. Ayrıca yapay zekanın kuzey ile güney ülkeleri arasındaki teknolojik uçurumu derinleştirebileceğine dikkat çekilmektedir; ileri teknolojiye sahip ülkeler küresel göç yönetiminde belirleyici konuma gelirken, teknik kapasitesi sınırlı ülkeler giderek daha fazla dışlanma riskiyle karşılaşabilecektir.

Makale, Suriye krizine özel bir bölüm ayırarak yapay zekanın uzaktan eğitim, insani yardım planlaması ve siyasi müzakere süreçlerinde nasıl kullanılabileceğini somut önerilerle tartışmaktadır. Çalışma, yapay zekanın göç yönetiminde maliyetleri düşürebileceğini ve sistemleri daha etkin kılabileceğini kabul etmekle birlikte, bu teknolojilerin uluslararası insan hakları hukukuyla uyumlu etik ve hukuki çerçeveler dahilinde geliştirilip uygulamaya konulması gerektiğini savunmaktadır.

Makaleye buradan erişebilirsiniz: Mekdam Albarbour, Artificial Intelligence and the Asylum and Immigration Crisis, Ocak 2021.

------------------------------------------------------------------------------------

Rethinking Mass Influx and Derogation in the Age of AI: The Role of New Technologies in Redefining Crisis, Protection and State Obligations

Yazar: Meltem Ineli Ciger

Kitlesel nüfus hareketleri, yani büyük ölçekli ve ani sığınmacı akınları, ev sahibi devletler için ciddi finansal, sosyal ve güvenlik sorunları doğurmakta; uluslararası hukuk çerçevesinde olağanüstü hal ilan edilmesini meşrulaştıran istisnai durumlar olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışma, yapay zeka başta olmak üzere yeni teknolojilerin kitlesel göç hareketlerinin yönetimi üzerindeki etkisini ve bu gelişmelerin uluslararası mülteci hukuku ile AB hukuku kapsamındaki devlet yükümlülükleri açısından ne anlam ifade ettiğini derinlemesine incelemektedir.

Makale üç temel teknoloji alanını ele almaktadır. Birincisi, yapay zeka destekli göç tahmini sistemleridir. BMMYK, IOM ve Danimarka Mülteci Konseyi gibi kuruluşların halihazırda kullandığı bu sistemler, zorla yerinden edilme hareketlerini 1-3 yıl öncesinden tahmin edebilmekte; devletlerin erken uyarı kapasitesini ve hazırlıklılık düzeyini önemli ölçüde artırmaktadır. İkincisi, mülteci statüsü belirleme süreçlerinde yapay zekanın kullanımıdır. Biyometrik doğrulama, dil tanıma sistemleri, belge sahteciliğini tespit eden algoritmalar ve otomatik başvuru özetleme araçları bu kapsamda değerlendirilmektedir. Almanya'nın DIAS sistemi ve Birleşik Krallık İçişleri Bakanlığı'nın pilot uygulamaları somut örnekler olarak incelenmektedir. Üçüncüsü ise mültecilerin yerleştirilmesi ve entegrasyonunu optimize etmeye yönelik eşleştirme algoritmalarıdır. Annie MOORE ve GeoMatch bu alandaki öncü uygulamalar olarak öne çıkmaktadır.

Çalışmanın temel argümanı, yapay zekanın devletlerin kitlesel göç akınlarını öngörme, hazırlıklı olma ve yönetme kapasitesini artırmasının, olağanüstü hukuki tedbirlere başvurmanın hukuki gerekçelerini zayıflatabileceği yönündedir. Bir devlet büyük çaplı göç hareketlerini önceden tahmin edebilir ve buna hazırlanabilir hâle gelirse, bu durumun bir "olağanüstü hal" olarak nitelendirilmesi güçleşecektir. Benzer biçimde, yapay zeka destekli sistemler bireysel statü belirleme süreçlerinin işleyişini iyileştirebilirse, geçici koruma gibi istisnai çerçevelere duyulan ihtiyaç da azalabilir.

Bununla birlikte yazar, bu teknolojilerin mevcut sınırlamalarına dikkat çekmektedir. Veri kalitesi sorunları, tahmin güçlükleri, şeffaflık eksiklikleri ve ülkeler arasındaki teknolojik kapasite farklılıkları nedeniyle yapay zekanın kitlesel göç yönetimini dönüştürme potansiyeli henüz tam anlamıyla gerçekleşmemiştir. 2022 Ukrayna krizi bu durumun somut bir örneğidir: Rus saldırısının ardından yalnızca iki hafta içinde bir milyona yakın kişi AB ülkelerine sığınmak zorunda kalmıştır. Makale, yapay zekanın kitlesel göç yönetimini güçlendireceğini kabul etmekle birlikte, geçici koruma ve askıya alma tedbirlerini içeren istisnai hukuki mekanizmaların yakın vadede gereksiz hâle gelmeyeceğini savunmaktadır. Sonuç olarak çalışma, kitlesel göçü olağanüstü hal gerekçesi olarak tanımlayan uluslararası ve AB hukuki çerçevelerinin, veri ve algoritmalar tarafından şekillendirilen yeni göç yönetimi anlayışının gerisinde kalmamak için teknolojik gelişmeler ışığında yeniden değerlendirilmesi gerektiğini vurgulamaktadır.

Makaleye buradan erişebilirsiniz: Meltem Ineli Ciger, Rethinking Mass Influx and Derogation in the Age of AI: The Role of New Technologies in Redefining Crisis, Protection and State Obligations, Refugee Survey Quarterly, Cilt 44, 2025, ss. 370–392.

------------------------------------------------------------------------------------

The Refugees' Crisis and the Ethics of Algorithms

Yazarlar: Simona Bonini Baldini, Alessandro Picchiarelli

Uluslararası koruma taleplerinin giderek artması, devletleri ve insani yardım kuruluşlarını bu başvuruları daha hızlı ve etkin biçimde işleyebilecek sistemler geliştirmeye yöneltmiştir. Bu çalışma, yapay zeka ve algoritmik sistemlerin mülteci krizinin yönetimindeki rolünü, sunduğu fırsatları ve beraberinde getirdiği etik sorunları kapsamlı biçimde ele almaktadır.

Makale, "dijital insancıllık" (digital humanitarianism) kavramından yola çıkarak yapay zekanın mülteci kabulü ve yerleştirme süreçlerinde nasıl kullanıldığını incelemektedir. Bu bağlamda üç somut sistem ayrıntılı olarak analiz edilmektedir: ABD'de uygulanan ve mültecileri iş bulma olasılığı en yüksek bölgelere yönlendiren Annie MOORE sistemi; İsviçre ve ABD'de test edilen ve benzer bir eşleştirme mantığıyla çalışan GeoMatch algoritması; Avrupa'ya yönelik göç akışlarını tahmin etmeyi hedefleyen EUMigraTool (ITFLOWS) projesi. Çalışmada bu sistemlerin verimliliği artırdığı, işlem sürelerini kısalttığı ve istihdam olanaklarını önemli ölçüde iyileştirdiği ortaya konulmaktadır. Örneğin Annie MOORE, manuel yerleştirmeye kıyasla istihdam oranını yüzde 30, GeoMatch ise ABD'de yüzde 40, İsviçre'de yüzde 75 oranında artırmıştır.

Bununla birlikte makale, bu sistemlerin ciddi etik sorunlar da doğurduğunu vurgulamaktadır. Algoritmik şeffaflık eksikliği, karar alma süreçlerinin denetlenmesini güçleştirmekte; önyargılı ya da eksik verilerle eğitilen sistemler ayrımcı sonuçlar üretebilmektedir. "Otomasyon yanlılığı" nedeniyle insan operatörler zaman zaman algoritma önerilerini sorgulamadan kabul edebilmektedir. Mültecilerin veri kullanımı konusunda yeterince bilgilendirilmemesi ise temel bir etik sorun olarak öne çıkmaktadır. Yazarlar, sorumluluk boşluğu meselesine de dikkat çekmekte; algoritmik sistemlerin hatalı kararlarda belirleyici rol oynayabildiğini, ancak bunun için kime hesap sorulacağının henüz netlik kazanmadığını belirtmektedir.

Çalışma, yapay zekanın mülteci yönetimindeki kullanımının yalnızca teknik bir mesele olmadığını, aynı zamanda derin bir insan hakları ve etik boyutu taşıdığını savunmaktadır. Dijital insancıllığın gerçek anlamda işlevsel olabilmesi için algoritmik sistemlerin şeffaf, önyargıdan arındırılmış ve insan onurunu merkeze alan bir çerçevede geliştirilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.

Makaleye buradan erişebilirsiniz: Simona Bonini Baldini, Alessandro Picchiarelli, The Refugees' Crisis and the Ethics of Algorithms, Luiss School of Government, Working Paper Series SOG-WP5/2024, Mayıs 2024.

---------------------------------------------------------------------------------

Literature Review: The Impact of Syrian Refugees on Turkey’s Policy

Yazar: Mohammed B. E. Saaida

Bu çalışma, 2011 sonrası Türkiye’ye gelen Suriyeli mültecilerin Türkiye’nin iç ve dış politika tercihleri üzerindeki etkisini inceleyen literatürü kapsamlı biçimde değerlendirmektedir. Makale, özellikle 2016 tarihli AB–Türkiye Mutabakatı bağlamında, mülteci meselesinin Türkiye’nin Avrupa ülkeleriyle ilişkilerinde nasıl stratejik bir politika alanına dönüştüğünü analiz etmektedir. 

Yazar, yaklaşık on yıllık akademik üretimi gözden geçirerek Suriyeli mültecilerin Türkiye’deki hukuki statüsü, geçici koruma rejimi, entegrasyon tartışmaları, eğitim ve sosyal hizmetlere erişim gibi iç politika başlıklarını; güvenlik, sınır yönetimi, yük paylaşımı ve AB ile müzakereler gibi dış politika boyutlarıyla birlikte ele almaktadır. Literatür, Türkiye’nin başlangıçta insani temelli ve “açık kapı” yaklaşımıyla şekillenen politikasının zamanla daha kurumsallaşmış ve stratejik bir çerçeveye evrildiğini göstermektedir.

Çalışmada yer verilen kaynaklar; mülteci krizinin bölgesel güvenlik etkilerinden eğitim politikalarına, vatandaşlık tartışmalarından geri dönüş beklentilerine kadar geniş bir yelpazede değerlendirmeler sunmaktadır. Bu bağlamda makale, Suriyeli mültecilerin Türkiye açısından yalnızca insani bir mesele değil, aynı zamanda çok katmanlı bir iç ve dış politika konusu olduğunu ortaya koymaktadır.

Makale, özellikle AB–Türkiye ilişkilerinde mültecilerin bir pazarlık unsuru hâline geldiği tartışmalarına dikkat çekmekte; göç yönetimi, uluslararası sorumluluk paylaşımı ve uzun vadeli politika tasarımı konularında literatürdeki temel yaklaşımları bir araya getirmektedir. Bu yönüyle çalışma, politika yapıcılar, araştırmacılar ve öğrenciler için alandaki temel tartışmaları toplu hâlde sunan bir başvuru niteliği taşımaktadır.

Makaleye buradan erişebilirsiniz:
Mohammed B. E. Saaida, Literature Review: The Impact of Syrian Refugees on Turkey’s Policy, International Journal of Research Publication and Reviews, 2022.

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Güler Güneş Aslan – “Refugee Return and the Role of Social Work: Challenges, Support, and Sustainable Integration”

Bu bölüm, zorunlu göçten geri dönüş sürecini sosyal hizmet perspektifinden ele alır ve “sürdürülebilir geri dönüş”ün yalnızca fiziksel dönüşten ibaret olmadığını; güvenlik, geçim kaynakları, barınma, sağlık, eğitim ve toplumsal uyum gibi çok boyutlu koşulların birlikte sağlanması gerektiğini vurgular. Geri dönüşün gönüllülük, bilgilendirilmiş onam ve güvenlik ilkeleriyle yürütülmesinin altını çizer; çocukların üstün yararı, kırılgan grupların korunması ve “zarar vermeme” etik ilkeleri temel referanslardır. Sosyal hizmet uzmanlarının rolü, dönüş öncesi danışmanlık ve risk/değerlendirme, dönüş sırasında yönlendirme ve hak temelli bilgilendirme, dönüş sonrasında ise vaka yönetimi, psikososyal destek, topluluk temelli uyumlaştırma ve kamu hizmetlerine erişimin kolaylaştırılması olarak çerçevelenir. Bölüm, sahadaki başlıca güçlükleri; güvenlik belirsizlikleri, hukuki statü ve belge sorunları, travma ve ruh sağlığı ihtiyaçları, geçim olanaklarının zayıflığı, barınma ve temel hizmetlere erişimdeki engeller ile ev sahibi/toplum kaynaklı gerilimler şeklinde sıralar. Bu engellere karşı, yerel yönetimler, kamu kurumları, STK’lar ve uluslararası kuruluşlar arasında koordinasyonun güçlendirilmesi; nakdi/aynî desteklerle geçim ve istihdam programlarının entegrasyonu; okul temelli ve toplum merkezli psikososyal çalışmaların yaygınlaştırılması; kadınlar, çocuklar ve engelliler için hedeflenmiş müdahaleler önerilir. Toplumsal düzeyde, dönüş yapanlar ile yerel halk arasında sosyal uyumun güçlendirilmesi, nefret söylemi ve ayrımcılıkla mücadele, arabuluculuk ve topluluk diyalog mekanizmaları öne çıkar. Bölüm, izleme-değerlendirme sistemlerinin önemini vurgulayarak geri dönüşün “tek seferlik” değil, orta-uzun vadede takip edilmesi gereken bir süreç olduğunu savunur; göstergeler olarak barınma istikrarı, gelir sürekliliği, hizmetlere erişim, eğitimde devam ve öznel iyi oluş gibi ölçütleri işaret eder. Sonuç olarak Aslan, sosyal hizmetin geri dönüş bağlamında yalnız bireysel vaka müdahalesi değil; aynı zamanda hak savunuculuğu, politika düzeyinde kanıt temelli katkı ve hizmet ağlarının koordinasyonunu üstlenen kilit bir işlev gördüğünü belirtir.

Güler Güneş Aslan’ın, mültecilerin geri dönüş kararlarını etkileyen faktörleri ve sosyal hizmet uzmanlarının dönüş/entegrasyon sürecindeki somut rollerini ortaya koyan bölümü İgam Academy’de yayında; okumak için linke tıklayın

RETHINKING TURKEY‘S REFUGEE AND ASYLUM POLICY- Mehmet KOCAOĞLU

Mehmet Kocaoğlu, küresel sığınma rejiminin (1951 Sözleşmesi ve 1967 Protokolü) “asgari standartlar” mantığıyla tasarlandığını; bu yapının devletlere güvenlik gerekçesiyle korumayı daraltma alanı bıraktığını belirtir. Böylece insan güvenliği çoğu pratikte ulusal güvenliğe tabi olur. Türkiye, 2011 sonrası yüksek akın karşısında kapsamlı bir kurumsal çerçeve kurmuş; 2013 Yabancılar ve Uluslararası Koruma Kanunu, 2014 Geçici Koruma Yönetmeliği ve 2016 çalışma izinleri düzenlemeleriyle başvurudan barınmaya, çalışma hayatından hizmetlere kadar birçok alanda sistemi yeniden tanımlamıştır. Yasa ve yönetmelikler insan güvenliğini güçlendiren hükümler içerirken (geri göndermeme, başvuru/itiraz güvenceleri vb.), coğrafi sınırlamanın sürmesi, ikamet/serbest dolaşım kısıtları, geçici/ikincil koruma rejiminin belirsizlikleri ve işgücü piyasasına girişteki sınırlamalar ulusal güvenlik önceliğinin devam ettiğini gösterir. Sınır yönetimi ve dönemsel kapatma/duvar politikaları gibi adımlar da bu gerilimi pekiştirir. Sonuçta makale, Türkiye’nin politikasını “insan güvenliğini belli ölçüde yükselten ama nihayetinde ulusal güvenlik eksenine geri dönen” bir çizgi olarak okur; daha adil bir yük paylaşımı ve daha güçlü yaptırım/uyum mekanizmaları olmadan rejimin insan güvenliğini merkeze almasının zor olduğunu vurgular.

Mehmet Kocaoğlu’nun, Türkiye’nin mülteci/sığınma politikasını ulusal güvenlik–insan güvenliği gerilimi ve 1951 Sözleşmesi bağlamında son düzenlemelerle birlikte analiz eden makalesi İgam Academy’de yayında; okumak için linke tıklayın

New Refugee Policy: Is Turkey Closing the Doo-Deniz ALCA

Deniz Alca, Türkiye’nin 2010’ların başındaki “açık kapı” yaklaşımından zamanla daha sıkı kontrol ve geri gönderme odaklı bir çizgiye kaydığını anlatır. Başlangıçta savaş ve insani kriz nedeniyle geliştirilen koruyucu dil ve uygulamalar, sığınmacı sayısının artmasıyla birlikte ekonomik ve toplumsal gerilimlerin de etkisiyle değişmiştir. 2021’de Ankara Altındağ’daki olayların ardından siyasal söylemde “Türkiye yeni göçmen kabul edemez”, “bir kişiyi daha kaldıramayız” gibi ifadeler öne çıkmış; hemen sonrasında Ankara’nın geçici koruma kayıtlarına kapanması, kayıtsız ya da başka illerde kayıtlı olanların tespiti ve kayıtlı oldukları illere yönlendirilmesi gibi adımlar güçlenmiştir. Metin, denetimlerin artmasını, izinsiz çalışma ve ruhsatsız işletmelere yönelik yaptırımların sıkılaşmasını ve düzensiz göçmenlerin geri gönderme merkezlerinde idari gözetim altına alınmasını bu yön değişiminin somut göstergeleri olarak ele alır. Yazar, Türkiye’nin uluslararası “yük paylaşımı” beklentisini vurgularken, bu politika dönüşümünün hem içeride uyum tartışmalarını yeniden şekillendirdiğini hem de bölgesel-küresel düzeyde sonuçlar doğurduğunu belirtir. Kısacası çalışma, “kapı tamamen kapanmadı” demekle birlikte, uygulama ve dilde açık kapı dönemine kıyasla belirgin bir daralma ve “kontrollü/geri gönderme öncelikli” bir döneme geçiş tespit eder.

Deniz Alca’nın, PIONEER AND CONTЕMРORARY STUDIES IN SOCIAL, HUMAN AND ADMINISTRATIVE SCIENCES kitabının içerisinde yer alan “New Refugee Policy: Is Turkey Closing the Door” bölümünde; Türkiye’nin “açık kapı” yaklaşımından daha sınırlayıcı bir çizgiye geçişi, söylemdeki değişim ve uygulamadaki dönüm noktaları ele alınıyor. İlgili bölüme ulaşmak için linke tıklayın.

Türkiye’de Sığınma ve Göç Politikalarının Avrupalılaşması ve Avrupalılaşmadan Uzaklaşması: Çerçeve, Dönüm Noktaları, Sonuçlar-Ayhan KAYA

Ayhan Kaya’nın bu bölümü, 1999 Helsinki zirvesinden bugüne Türkiye’nin göç ve sığınma politikasında “Avrupalılaşma” ile 2011 sonrası ortaya çıkan “de-Avrupalılaşma” eğilimlerini; 6458 sayılı YUKK, Geçici Koruma rejimi, Vize Serbestisi–Geri Kabul hattı ve 2016 AB-Türkiye Mutabakatı üzerinden inceliyor. Hak temelli çerçeveden kültürel/dinî söylemlere kayışı ve bunun saha sonuçlarını tartışıyor.

Öne Çıkan Noktalar

Ayhan Kaya, 1999 Helsinki’den bu yana Türkiye’nin göç-iltica politikalarında hak-temelli “Avrupalılaşma”dan, Suriye krizi sonrası kültürel/dinî çerçeveli bir çizgiye kayışı analiz ediyor. “Misafirlik/Ensar” söylemleri ve 2016 AB-Türkiye mutabakatının etkilerinin de tartışıldığı bu bölüme linkten ulaşabilirsiniz.